Aνέστης Κιούλπαλης: Δεν περιγράφεται αυτό που ζούμε στη ΜΕΘ

 15.3.2018

 

Η χαρά και η απόγνωση, το γέλιο και το δάκρυ, η ζωή και ο θάνατος.

Τη ζωή στα άκρα ζουν οι γιατροί στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας που δίνουν καθημερινές μάχες. Άλλες τις κερδίζουν άλλες τις χάνουν.''Όταν βλέπεις ένα νέο παιδί στην ηλικία του παιδιού σου να σε κοιτάζει στα μάτια λέγοντας σου με το βλέμμα '' κάνε κάτι, βοήθησε με'' κάνεις τα πάντα.

''Συνεχώς προσπαθείς να σώσεις τους ανθρώπους και δεν μπορώ να περιγράψω το συναίσθημα όταν τα καταφέρνουμε'' λέει στην ''Π'' ο διευθυντής της ΜΕΘ Βενιζελείου Άνέστης Κιούλπαλης

Σε 6 χρόνια νοσηλεύτηκαν 2626 ασθενείς

Όταν έρχεται στη Μονάδα ένα νέο παιδί διαλυμένο απο τροχαίο και το βλέπεις μετά απο καιρό όρθιο, λες: '' Χαλάλι η αγωνία, ο κόπος , τα ξενύχτια. Το βοηθήσαμε να ζήσει''.

Ο Διευθυντής της ΜΕΘ του Βενιζελείου, που διανύει φέτος τον 6ο χρόνο του σ'αυτό το πόστο, μιλά στην ''Π'' για το πόσο σημαντικό είναι το γεγονός ότι στο τμήμα προστέθηκαν δύο κλινες εντατικής θεραπείας, αυξάνοντας τις στις 11, αλλά και πόσο δύσκολο είναι να εργάζεσαι σε μια μονάδα οπου πρωταγωνιστούν η ζωή και ο θάνατος.''Πολύ σπουδαία η προσθήκη αυτών των δύο κλινών, ''είναι σωτήριες '' σημειώνει.

Στη Μεθ του Βενιζελείου απο το διάστημα 2012-2017 νοσηλεύτηκαν συνολικά 2626 ασθενείς, ενω ο χρόνος νοσηλείας μειώθηκε στις 7.7 ημέρες απο το 9.7 το 2012.

''Στη μονάδα μπορείς να δεις τα πάντα και να ζήσεις τα πάντα.Την απερίγραπτη χαρά και την μεγάλη απόγνωση. Το χαμόγελο και το δάκρυ που εναλλάσσονται. Τον πόνο εκείνων που χάνουν τον άνθρωπο τους και την ευτυχία αυτών που μαθαίνουν οτι ο δικός τους, η μάνα τους, το παιδί τους θα ζήσει''.

Σύμφωνα με τον κ Κιούλπαλη, στη ΜΕΘ νοσηλεύονται απο 18χρονα παιδιά μέχρι 90χρονοι.

Για τους νεότερους μια συνιθισμένη αιτία είναι τα τροχαία ατυχήματα, για τους μεγαλύτερους τα σοβαρά και πολλαπλά προβλήματα υγείας.

''Είναι ανθρώπινο να νοιώθεις μεγαλύτερο πόνο όταν φεύγει απο τη ζωή ένα νέο παιδί. Ένα παιδί στην ηλικία του δικού σου, που στη Μονάδα σε κοίταζε στα μάτια με την αγωνία στο βλέμμα και σου έλεγε: ΄΄Κάνε κάτι, βοήθησε με''.

Προσπαθείς ,κάνεις τα πάντα, ότι μπορείς αλλά κάποιες φορές δεν τα καταφέρνεις γιατί η κατάσταση του είναι σοβαρή και μη αναστρέψιμη. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα και δεν υπάρχει ωραιότερο όταν βγαίνεις στο διάδρομο και λες στους γονείς του ''Τα καταφέραμε, θα τα καταφέρει, θα σωθεί''.

Ο γιατρός λέει οτι πριν δημιουργηθεί η μονάδα Παίδων στο Παγνη και στο τμήμα του νοσηλεύονταν και μικρά παιδιά, η συναισθηματική κατάσταση των γιατών ήταν πολύ χειρότερη.

''Παλιά πολλές φορές έφευγα κλαίγοντας απο το Νοσοκομείο.

Πως να αντικρύσεις τον πατέρα και τη μάνα και να τους πείς ''το παιδί σου δεν ζεί πια''. Με το χρόνο γίνεσαι πιο ψύχραιμος, αλλά και πάλι αρρωσταίνεις όταν ένα περιστατικό, παρά τις προσπάθειες που γίνονται, δεν πάει καλά''.

Ο ίδιος αναφέρει: ''Πολλές φορές φωνάζω τόσο δυνατά μέσα στη Μονάδα, μέσα στην ένταση που υπάρχει για τη διαχείριση ενός περιστατικού που μ'άκούνε οι συγγενείς απο τον διάδρομο και μου το λένε μετά. Αλλά όσοι ξέρουν τι συμβαίνει, δεν υπάρχει Εντατική Μονάδα χωρίς φωνές. Ζούμε τις καταστάσεις στα άκρα και προσπαθούμε μέχρι τέλους να βοηθήσουμε για να σωθεί ένας άνθρωπος που δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα απο εκείνο που νοιώθουμε όταν τα καταφέρουμε''.

 

patris.gr