Σε έναν κόσμο που συχνά μετρά την υγεία με αριθμούς και δείκτες, υπάρχουν άνθρωποι που τη μετρούν με ανάσες. Με τον πρώτο παλμό μιας νέας ζωής. Με το βλέμμα μιας μητέρας που ψάχνει στήριξη και βρίσκει δίπλα της μια σταθερή παρουσία.
Η Παγκόσμια Ημέρα Μαιών, που καθιερώθηκε το 1991 από τη Διεθνή Συνομοσπονδία Μαιών (ICM), δεν είναι μια τυπική υπενθύμιση. Είναι ένα κάλεσμα: να αναγνωρίσουμε, να ενισχύσουμε, να προστατεύσουμε έναν από τους πιο κρίσιμους κρίκους της αλυσίδας της υγείας.
Στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, οι μαίες δεν είναι απλώς επαγγελματίες υγείας.
Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί όταν όλα αρχίζουν.
Συνοδεύουν τη γυναίκα από την εφηβεία έως την εμμηνόπαυση. Στέκονται δίπλα της στην εγκυμοσύνη, προετοιμάζουν το ζευγάρι για τον γονεϊκό του ρόλο, υπερασπίζονται τον φυσιολογικό τοκετό με σεβασμό και επιστημονική επάρκεια. Στη λοχεία και τον θηλασμό, γίνονται οδηγός, στήριγμα και σημείο αναφοράς.
Στις Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών, βρίσκονται στην πιο ευαίσθητη πρώτη γραμμή.
Στην πρόληψη και την αγωγή υγείας, δίνουν γνώση, φροντίδα και ασφάλεια.
Ο ρόλος τους είναι ολιστικός. Και είναι αναντικατάστατος.
Και όμως — το φετινό μήνυμα «Ένα εκατομμύριο περισσότερες μαίες» δεν είναι σύνθημα. Είναι ανάγκη. Είναι προειδοποίηση. Είναι η παραδοχή ότι τα συστήματα υγείας, διεθνώς αλλά και στη χώρα μας, λειτουργούν κάτω από τα όρια τους.
Δε μπορείς να μιλάς για ποιοτική φροντίδα μητέρας και παιδιού με ελλείψεις προσωπικού.
Δε μπορείς να ζητάς ανθρώπινη υγεία με όρους εξάντλησης.
Στο Βενιζέλειο, γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει να δίνεις καθημερινά αυτή τη μάχη με περιορισμένους πόρους αλλά απεριόριστη αφοσίωση.
Γι’ αυτό σήμερα δεν λέμε απλώς «ευχαριστώ».
Αναγνωρίζουμε.
Διεκδικούμε.
Στεκόμαστε δίπλα τους.
Γιατί η μαία δεν είναι απλώς ένας επαγγελματίας υγείας.
Είναι η παρουσία που μετατρέπει τον φόβο σε δύναμη.
Είναι η φροντίδα που γίνεται εμπιστοσύνη.
Είναι το πρώτο άγγιγμα της ζωής.
Η Ένωση Εργαζομένων Βενιζελείου τιμά όλες τις μαίες του Νοσοκομείου (της Μαιευτικής-Γυναικολογικής Κλινικής, της Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών και των Εξωτερικών Ιατρείων), για την επιστημονική τους επάρκεια, την αφοσίωση και την καθημερινή, αθόρυβη προσφορά τους.
Σήμερα, τους οφείλουμε κάτι περισσότερο από λόγια.
Τους οφείλουμε τις συνθήκες για να συνεχίσουν να προσφέρουν όπως αξίζει σε αυτές — και σε κάθε νέα ζωή.
Γιατί εκεί που ξεκινά η ζωή, πρέπει να υπάρχει φροντίδα. Και η φροντίδα χρειάζεται ανθρώπους.