Η Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτή δε μπορεί να είναι μια ημέρα ευχολόγιων, συμβολικών αναφορών και εύκολων χειροκροτημάτων. Είναι ημέρα αναγνώρισης, αλλά και ημέρα αλήθειας.
Οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριες του Βενιζελείου, όπως και ολόκληρου του ΕΣΥ, κρατούν καθημερινά όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας κάτω από εξαντλητικές συνθήκες. Με τεράστιες ελλείψεις προσωπικού, συνεχόμενες βάρδιες, χιλιάδες οφειλόμενα ρεπό, εργασιακή εξουθένωση και μισθολογική απαξίωση, συνεχίζουν να προσφέρουν φροντίδα, ασφάλεια και αξιοπρέπεια στους ασθενείς.
Αυτή η κατάσταση δε μπορεί να θεωρείται κανονικότητα.
Δε μπορεί η κυβέρνηση να μιλά για «ενδυνάμωση των νοσηλευτών» την ώρα που το δημόσιο σύστημα υγείας λειτουργεί οριακά χάρη στην αυτοθυσία των εργαζομένων του. Δε μπορεί να παρουσιάζονται ως “μεταρρυθμίσεις” πολιτικές που εντείνουν την υποστελέχωση, μετατρέπουν τις μετακινήσεις προσωπικού σε μόνιμο μηχανισμό μπαλώματος και οδηγούν τους εργαζόμενους στα όρια της σωματικής και ψυχικής αντοχής.
Το ΕΣΥ δε στέκεται από τις εξαγγελίες. Στέκεται από τους εργαζόμενούς του.
Οι νοσηλευτές δε χρειάζονται αγιοποίηση. Δε χρειάζονται δημόσιες σχέσεις μία φορά τον χρόνο. Χρειάζονται ουσιαστική στήριξη:
μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, πραγματική επιστημονική και μισθολογική αναγνώριση και ένα ισχυρό, καθολικά δημόσιο σύστημα υγείας που θα υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι τη λογική του κόστους.
Η υποστελέχωση δεν είναι απλώς ένα διοικητικό πρόβλημα. Είναι ζήτημα ασφάλειας ασθενών, ποιότητας φροντίδας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Ως Ένωση Εργαζομένων Βενιζελείου εκφράζουμε τον βαθύ σεβασμό μας σε όλους τους νοσηλευτές και τις νοσηλεύτριες που δίνουν καθημερινά τη μάχη μέσα στα νοσοκομεία. Ταυτόχρονα, τιμούμε τους συναδέλφους που ολοκλήρωσαν την επαγγελματική τους πορεία, αφήνοντας πίσω τους πολύτιμη προσφορά και παρακαταθήκη αγώνα.
Το μέλλον του ΕΣΥ θα κριθεί από το αν η κοινωνία και η Πολιτεία θα αποφασίσουν να στηρίξουν πραγματικά αυτούς που το κρατούν ζωντανό κάθε μέρα.
