ΤΟ ΒΕΝΙΖΕΛΕΙΟ ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΙΕΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΑΓΓΕΛΙΕΣ.
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ, ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ!
Η πραγματικότητα της υποστελέχωσης δεν κρύβεται πίσω από αριθμούς προϋπολογισμών, φωτογραφίες προσλήψεων και κορδέλες εγκαινίων.
Η Ένωση Εργαζομένων Βενιζελείου καταθέτει στους αρμόδιους φορείς, το Υπουργείο Υγείας, την 7η ΥΠΕ και τη Διοίκηση του νοσοκομείου και δίνει στη δημοσιότητα το αναλυτικό υπόμνημα τεκμηρίωσης και διεκδίκησης για την περίοδο 2019–2026 (ΑΡΧΕΙΟ –> PDF).
Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη αποτύπωση της πραγματικής κατάστασης του Βενιζελείου, βασισμένη σε υπηρεσιακά στοιχεία στελέχωσης, στο παραγόμενο έργο, στα οικονομικά δεδομένα και στις καθημερινές εμπειρίες των εργαζομένων. Τα ευρήματα αποκαλύπτουν τις σοβαρές ελλείψεις που συσσωρεύονται, παρά τις συνεχείς εξαγγελίες περί ενίσχυσης του ΕΣΥ.
Το Βενιζέλειο δεν είναι ένα μικρό νοσοκομείο τοπικής εμβέλειας. Αποτελεί βασικό πυλώνα περίθαλψης της Κρήτης, εξυπηρετώντας όχι μόνο τους κατοίκους του Ηρακλείου αλλά και ασθενείς από ολόκληρο το νησί, από περιοχές της νότιας νησιωτικής Ελλάδας και από άλλες περιοχές μέσω διακομιδών. Διαθέτει εξειδικευμένες μονάδες και υπηρεσίες, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες καλείται να ανταποκριθεί στις πολλαπλάσιες ανάγκες που δημιουργούν ο τουρισμός και η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού.
Κι όμως, αυτή η διευρυμένη αποστολή δεν συνοδεύεται από την αντίστοιχη ενίσχυση σε προσωπικό, χρηματοδότηση και υποδομές.
Για την ΕΕΒ, η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί απλώς αποτέλεσμα επιμέρους διοικητικών αδυναμιών. Είναι συνέπεια της διαχρονικής πολιτικής που αντιμετωπίζει τη δημόσια Υγεία πρωτίστως μέσα από περιορισμούς δαπανών και δημοσιονομικούς στόχους, αντί να σχεδιάζει τις υπηρεσίες με αφετηρία τις σύγχρονες ανάγκες του πληθυσμού. Όταν ο σχεδιασμός δεν εξασφαλίζει εγκαίρως το αναγκαίο προσωπικό, η λειτουργία στηρίζεται σε προσωρινές λύσεις, υπερεργασία και μετακινήσεις, με αποτέλεσμα το κόστος αυτών των επιλογών να μεταφέρεται στην καθημερινότητα των εργαζομένων και των ασθενών.
Οι αριθμοί αποκαλύπτουν την πραγματικότητα
Από τα στοιχεία του νοσοκομείου προκύπτει ότι, μεταξύ 2019 και Αυγούστου 2026, το προσωπικό χωρίς τους ειδικευόμενους ιατρούς μειώθηκε από 1.062 σε 1.003 εργαζομένους. Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η εικόνα του προσωπικού εκτός ιατρών, που μειώθηκε κατά 89 εργαζομένους, δηλαδή κατά 10%.
Την ίδια στιγμή:
- Στις 5/10/2026 καταγράφονται 462 κενές οργανικές θέσεις στον ήδη ανεπαρκή σημερινό Οργανισμό.
- Την ίδια στιγμή, στη Νοσηλευτική Υπηρεσία υπάρχουν 220 κενές οργανικές θέσεις, ενώ η ίδια η υπηρεσία ζητά κατεπειγόντως τουλάχιστον 41 επιπλέον εργαζομένους.
- Οι οφειλόμενες κανονικές άδειες και τα ρεπό στη Νοσηλευτική Υπηρεσία ξεπερνούν τις 22.000 ημέρες (Δεκέμβριος 2025).
- Τρεις από τις 15 κλίνες της ΜΕΘ και τρεις χειρουργικές αίθουσες δεν αξιοποιούνται λόγω ελλείψεων προσωπικού.
- Οι τακτικές χειρουργικές επεμβάσεις μειώθηκαν κατά 33,9% μεταξύ 2019 και 2025, ενώ οι επείγουσες αυξήθηκαν κατά 31,7%.
Πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι: εργαζόμενοι που καλούνται να καλύπτουν διαρκώς κενά, να εργάζονται με εξαντλητικά προγράμματα, να στερούνται άδειες και ρεπό και να αναλαμβάνουν τεράστια ευθύνη για την ασφάλεια των ασθενών.
Δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό να καλούνται δύο εργαζόμενοι της Νοσηλευτικής Υπηρεσίας να φροντίζουν 30–35 ασθενείς, χωρίς μάλιστα να είναι απαραίτητα και οι δύο νοσηλευτές ΠΕ ή ΤΕ. Ούτε μπορεί η λειτουργία μιας κλινικής να στηρίζεται στην παραβίαση του αναγκαίου χρόνου ανάπαυσης και στη διαρκή εξάντληση του προσωπικού.
Η υποστελέχωση δεν είναι μόνο εργασιακό πρόβλημα. Είναι ζήτημα ασφάλειας των ασθενών, ποιότητας της περίθαλψης και προστασίας της ανθρώπινης ζωής.
Αυτό ακριβώς αναδεικνύει και τη βαθύτερη αντίφαση: η ίδια λειτουργία που απαιτεί σταθερό προσωπικό, διαρκή ετοιμότητα και ασφαλείς βάρδιες επιχειρείται συχνά να διατηρηθεί με λιγότερους διαθέσιμους εργαζομένους. Η κάλυψη μιας βάρδιας στα χαρτιά δεν σημαίνει ότι καλύπτεται με ασφάλεια η ανάγκη του ασθενούς. Και η εξοικονόμηση πόρων δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία όταν συνοδεύεται από συσσωρευμένες άδειες, εξαντλητικές εφημερίες και περιορισμό της λειτουργικής δυναμικότητας.
Τα προβλήματα δεν περιορίζονται στη Νοσηλευτική Υπηρεσία
Η πρόσφατη κατάσταση στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού, όπου μετά από την παραίτηση νεφρολόγου έχουν απομείνει δύο ιατροί για 87 αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι έγγραφες προειδοποιήσεις είχαν προηγηθεί. Δεν μπορεί ένα τόσο κρίσιμο τμήμα να βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπο με τον κίνδυνο αδυναμίας ασφαλούς λειτουργίας.
Ανάλογα σοβαρά προβλήματα υπάρχουν στην Αναισθησιολογία, στην Ακτινολογία, στις Παθολογικές Κλινικές, στην Ογκολογία, στην Αιματολογία και στα ΤΕΠ. Απαιτείται επίσης μόνιμη και επαρκής στελέχωση του στεφανιογράφου, αντί για τη διαρκή εξάρτηση από συμβάσεις παροχής υπηρεσιών.
Στα εργαστήρια απαιτούνται τουλάχιστον επιπλέον 17 τεχνολόγοι ιατρικών εργαστηρίων και παρασκευαστές, σύμφωνα με τις ανάγκες που έχουν επανειλημμένα επισημανθεί υπηρεσιακά. Οι αποχωρήσεις χωρίς αντικατάσταση απειλούν τη λειτουργία εξειδικευμένων εργαστηρίων που εξυπηρετούν ασθενείς από ολόκληρη την Κρήτη.
Αντίστοιχα επιτακτική είναι η ενίσχυση των τεχνολόγων ιατρικών απεικονιστικών μηχανημάτων, των μαιών, των τραυματιοφορέων, της Τεχνικής Υπηρεσίας, των ηλεκτρολόγων, των μηχανικών, της Πληροφορικής, της καθαριότητας, της φύλαξης και της σίτισης.
Ένα νοσοκομείο δεν λειτουργεί μόνο με γιατρούς. Χρειάζεται όλες τις ειδικότητες, σε κάθε βάρδια, με μόνιμη και σταθερή εργασία.
Η περίπτωση της Μονάδας Τεχνητού Νεφρού αναδεικνύει και ένα κρίσιμο ζήτημα ευθύνης: όταν οι ανάγκες έχουν επισημανθεί εγκαίρως, δεν αρκεί εκ των υστέρων να διαπιστώνονται οι συνέπειες των κενών. Απαιτείται λογοδοσία για το ποιες ενέργειες έγιναν, ποιες εκκρεμούν και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για την έγκαιρη αναπλήρωση του προσωπικού. Οι έγκαιρες υπηρεσιακές προειδοποιήσεις πρέπει να οδηγούν σε προληπτικά μέτρα, όχι να επιβεβαιώνονται αφού η λειτουργία ενός τμήματος φτάσει σε οριακό σημείο.
Φτάνει πια με την επικοινωνιακή διαχείριση!
Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε μια συνεχή προβολή μεμονωμένων προσλήψεων, ανακαινίσεων και εγκαινίων, σαν να αποτελούν από μόνες τους απόδειξη της ουσιαστικής ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος Υγείας.
Δεν υποτιμούμε καμία πρόσληψη και κανένα έργο που πραγματικά βελτιώνει τις συνθήκες περίθαλψης. Όμως η πραγματική κατάσταση δεν αποτυπώνεται με φωτογραφίες και αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Κάθε φορά που ανακοινώνεται μια πρόσληψη, γιατί δεν ανακοινώνονται ταυτόχρονα και οι αποχωρήσεις; Πόσοι ήρθαν, πόσοι συνταξιοδοτήθηκαν, πόσοι παραιτήθηκαν, πόσοι μετακινήθηκαν και πόσες οργανικές θέσεις εξακολουθούν να παραμένουν κενές;
Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για ενίσχυση των νοσοκομείων, πρέπει να δημοσιοποιείται το καθαρό ισοζύγιο προσωπικού και όχι μόνο οι αφίξεις.
Η πραγματικότητα δεν αλλάζει με επικοινωνιακές φιέστες και κοψίματα κορδέλας. Ένα ανακαινισμένο ΤΕΠ χωρίς επαρκείς γιατρούς, νοσηλευτές και τεχνολόγους δεν αποτελεί ολοκληρωμένη αναβάθμιση. Μια ΜΕΘ με κλειστές κλίνες και ένα χειρουργείο που δεν λειτουργεί λόγω προσωπικού δεν εξυπηρετούν τον ασθενή, όσο σύγχρονες κι αν είναι οι εγκαταστάσεις.
Ούτε οι χαρακτηρισμοί περιοχών ως «άγονων», τα αποσπασματικά επιδόματα και οι τοπικές χορηγίες μπορούν να αντικαταστήσουν τις γενναίες μισθολογικές αυξήσεις, τις μόνιμες προσλήψεις και την πλήρη κρατική χρηματοδότηση.
Η Υγεία δεν μπορεί να εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα ενός δήμου, από τη συνδρομή επιχειρηματιών ή από την καλή θέληση χορηγών.
Η επικοινωνιακή προβολή μιας μεμονωμένης παρέμβασης δεν μπορεί να υποκαθιστά την ευθύνη της συνολικής λειτουργίας. Η Πολιτεία οφείλει να λογοδοτεί όχι μόνο για όσα εγκαινιάζει, αλλά και για όσα εξακολουθούν να μη λειτουργούν, για τα οργανικά κενά που παραμένουν ακάλυπτα και για τις ανάγκες που μεταφέρονται από χρόνο σε χρόνο χωρίς λύση. Η δημόσια λογοδοσία απαιτεί πλήρη στοιχεία και όχι επιλεκτική παρουσίαση των θετικών εξελίξεων.
Οι αυξήσεις των προϋπολογισμών δεν αποτελούν κυβερνητική χάρη
Το Υπουργείο Υγείας επικαλείται συχνά την αύξηση των προϋπολογισμών ως τεκμήριο ενίσχυσης των νοσοκομείων. Όμως η ονομαστική αύξηση του λειτουργικού προϋπολογισμού του Βενιζελείου κατά 35,5% από το 2019 έως το 2025 πρέπει να εξετάζεται μαζί με την αύξηση του κόστους των υλικών, των αναγκαίων υπηρεσιών, της συντήρησης, της ενέργειας και των κτιριακών υποδομών.
Στην ίδια περίοδο οι δαπάνες για αναθέσεις υπηρεσιών αυξήθηκαν κατά 53,3%, ενώ το μόνιμο προσωπικό δεν ενισχύθηκε αντίστοιχα.
Η αύξηση των πιστώσεων, όταν αυξάνονται οι λειτουργικές ανάγκες και το κόστος, αποτελεί αναγκαία υποχρέωση της Πολιτείας. Δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι βελτιώθηκαν οι πραγματικές βάρδιες, ότι μειώθηκαν οι αναμονές ή ότι εξασφαλίστηκε ασφαλής περίθαλψη.
Για εμάς, κριτήριο δεν είναι πόσα χρήματα ανακοινώνονται, αλλά ποιες ανάγκες καλύπτονται πραγματικά.
Εδώ βρίσκεται και η ουσιαστική σύγκρουση ανάμεσα στις δημόσιες ανάγκες και στα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια λειτουργίας. Ένα δημόσιο νοσοκομείο δεν μπορεί να αξιολογείται σαν επιχείρηση, με κυρίαρχο κριτήριο τη συγκράτηση της δαπάνης, την οικονομική απόδοση των υπηρεσιών και τη μεταφορά λειτουργιών σε εξωτερικούς αναδόχους. Η περίθαλψη δεν είναι μια συνηθισμένη εμπορική συναλλαγή: η ετοιμότητα μιας ΜΕΘ, η ύπαρξη επαρκούς προσωπικού στις εφημερίες και η δυνατότητα άμεσης αντιμετώπισης ενός επείγοντος περιστατικού αποτελούν αναγκαίες δημόσιες υποχρεώσεις, ακόμη κι όταν δεν μπορούν να αποτιμηθούν με στενούς οικονομικούς δείκτες.
Η ΕΕΒ θεωρεί ότι η συστηματική κάλυψη πάγιων αναγκών με προσωρινές συμβάσεις και εξωτερικές αναθέσεις ενισχύει την εξάρτηση του νοσοκομείου από ευέλικτες και συχνά αβέβαιες μορφές οργάνωσης της εργασίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε σύμβαση ή κάθε προμήθεια είναι αδικαιολόγητη. Σημαίνει όμως ότι πρέπει να εξετάζεται αν το δημόσιο νοσοκομείο αποκτά σταθερή λειτουργική ικανότητα ή αν εξακολουθεί να καλύπτει τις ίδιες πάγιες ανάγκες με προσωρινές λύσεις και επαναλαμβανόμενες δαπάνες. Γι’ αυτό διεκδικούμε πλήρη διαφάνεια στο κόστος των αναθέσεων και ουσιαστική ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών με μόνιμο προσωπικό.
Για την ΕΕΒ, η πραγματική αποδοτικότητα του δημόσιου συστήματος Υγείας δεν μετριέται με την περιστολή των αναγκαίων παροχών, αλλά με την έγκαιρη πρόληψη, τη θεραπεία, την αποκατάσταση, την ασφάλεια και την ισότιμη πρόσβαση. Οι ανάγκες της ανθρώπινης ζωής δεν μπορούν να προσαρμόζονται στα όρια ενός λογιστικού πίνακα. Ο σχεδιασμός και η χρηματοδότηση οφείλουν να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες του λαού.
Ενόψει της επίσκεψης του Υπουργού Υγείας – Απαιτούμε δεσμεύσεις και όχι νέες υποσχέσεις
Η αναμενόμενη επίσκεψη του Υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη στο Ηράκλειο πρέπει να συνοδευτεί από συγκεκριμένες αποφάσεις για τα προβλήματα του Βενιζελείου και όχι από ακόμη έναν κύκλο εξαγγελιών.
Ιδιαίτερα κρίσιμο είναι το ζήτημα του νέου Οργανισμού, που πρέπει να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες και στον πραγματικό πληθυσμό ευθύνης του νοσοκομείου, καθώς και της χρηματοδότησης των ώριμων έργων.
Η ανακαίνιση και αναδιάρθρωση του παλαιού κεντρικού κτιρίου, η αξιοποίηση του Πανάνειου και η αναβάθμιση του περιβάλλοντος χώρου δεν μπορούν να παραμένουν επ’ αόριστον σε εκκρεμότητα. Χρειάζονται εξασφαλισμένοι πόροι, συγκεκριμένες ημερομηνίες και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα υλοποίησης.
Αντίστοιχα απαιτείται άμεση αντικατάσταση του γηρασμένου ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού, προμήθεια σύγχρονου μαγνητικού τομογράφου, SPECT-CT και δεύτερου ακτινολογικού μηχανήματος για τις ανάγκες των ΤΕΠ, μαζί με το απαραίτητο προσωπικό για τη λειτουργία τους.
Δεν αρκεί να εγκαινιάζονται έργα. Πρέπει να εξασφαλίζεται ότι μπορούν να λειτουργήσουν πλήρως και με ασφάλεια.
Η πολιτική ευθύνη δεν εξαντλείται στο αν μία νοσοκομειακή διοίκηση κατόρθωσε να καλύψει προσωρινά μια βάρδια ή να αντιμετωπίσει μια έκτακτη έλλειψη. Το Υπουργείο Υγείας έχει την ευθύνη της χρηματοδότησης και του θεσμικού σχεδιασμού, η 7η ΥΠΕ του συντονισμού και των σχετικών εισηγήσεων, και η Διοίκηση του νοσοκομείου της τεκμηρίωσης των αναγκών και της ασφαλούς οργάνωσης της λειτουργίας του. Όταν τα προβλήματα είναι επαναλαμβανόμενα και γνωστά, απαιτούνται συγκεκριμένες αποφάσεις σε όλα τα επίπεδα και όχι διαρκής μετακύλιση των ευθυνών.
Ενόψει της υπουργικής επίσκεψης, ζητούμε να δοθούν δημόσια και εγγράφως απαντήσεις: Πότε θα εγκριθεί ο νέος Οργανισμός; Πόσες μόνιμες θέσεις θα προκηρυχθούν και με ποιο χρονοδιάγραμμα θα αναλάβουν υπηρεσία οι εργαζόμενοι; Πότε θα χρηματοδοτηθούν και θα δημοπρατηθούν τα ώριμα έργα; Πότε θα τεθούν σε πλήρη λειτουργία οι διαθέσιμες κλίνες και οι χειρουργικές αίθουσες; Οι απαντήσεις πρέπει να έχουν ημερομηνίες, πηγές χρηματοδότησης και μετρήσιμα αποτελέσματα.
Διεκδικούμε συγκεκριμένες λύσεις
Η Ένωση Εργαζομένων Βενιζελείου απαιτεί:
- Άμεση κάλυψη των 462 κενών οργανικών θέσεων, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε όλες τις ειδικότητες και μονιμοποίηση των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες ανάγκες, χωρίς απολύσεις.
- Άμεση ενίσχυση της Νοσηλευτικής Υπηρεσίας με τουλάχιστον 41 εργαζομένους, όπως έχει ζητηθεί υπηρεσιακά, και εφαρμογή ασφαλών προγραμμάτων εργασίας, με χορήγηση των οφειλόμενων αδειών και ρεπό.
- Άμεση στελέχωση των εργαστηρίων και των διαγνωστικών υπηρεσιών με παραϊατρικό προσωπικό, όπως έχει ζητηθεί υπηρεσιακά.
- Έγκριση σύγχρονου Οργανισμού, με βάση το πραγματικό έργο και τις ανάγκες του νοσοκομείου. Η πρόταση της ΕΕΒ προβλέπει 1.760 τακτικές θέσεις και 240 θέσεις ειδικευομένων ιατρών.
- Επαναλειτουργία των τριών μη διαθέσιμων κλινών της ΜΕΘ και των τριών χειρουργικών αιθουσών που παραμένουν εκτός λειτουργίας λόγω ελλείψεων προσωπικού.
- Άμεση χρηματοδότηση και υλοποίηση των ώριμων κτιριακών έργων, με πρώτη προτεραιότητα το κεντρικό κτίριο, το Πανάνειο και τον περιβάλλοντα χώρο.
- Ανανέωση του ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού.
- Διπλασιασμό των μισθών, επαναφορά 13ου και 14ου μισθού, ένταξη στα ΒΑΕ όλων των ειδικοτήτων και ουσιαστική αύξηση των αποδοχών για νυχτερινά, αργίες και εφημερίες.
- Αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, με πλήρη κρατική χρηματοδότηση και χωρίς επιχειρηματική δραστηριότητα στην παροχή των δημόσιων υπηρεσιών περίθαλψης.
Καλούμε το Υπουργείο Υγείας, την 7η ΥΠΕ και τη Διοίκηση του νοσοκομείου να μελετήσουν το συνημμένο υπόμνημα και να δώσουν γραπτές, συγκεκριμένες απαντήσεις, με δεσμεύσεις και χρονοδιαγράμματα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που καταγράφονται.
Οι εργαζόμενοι του Βενιζελείου δεν ζητούν προνόμια. Διεκδικούν το αυτονόητο: να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς από την εργασία τους και να προσφέρουν ασφαλείς και ποιοτικές υπηρεσίες Υγείας στον λαό.
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τους υγειονομικούς. Αφορά κάθε οικογένεια, κάθε ασθενή, κάθε εργαζόμενο και συνταξιούχο που έχει ανάγκη από ένα ισχυρό δημόσιο νοσοκομείο.
Η υπεράσπιση του Βενιζελείου δεν είναι υπόθεση μόνο των εργαζομένων του. Αφορά ολόκληρη την κοινωνία της Κρήτης, τους κατοίκους των νησιών που εξυπηρετούνται από τις νοσοκομειακές υπηρεσίες της, τους εποχικά εργαζομένους, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους, τους συνταξιούχους και τις οικογένειές τους. Η διεκδίκηση ασφαλών και δωρεάν δημόσιων υπηρεσιών Υγείας είναι κοινή ανάγκη και κοινό δικαίωμα. Γι’ αυτό η ΕΕΒ επιδιώκει τη συνεργασία και τον συντονισμό με τα υγειονομικά σωματεία, τους εργατικούς φορείς και τις τοπικές κοινωνίες, για να απαιτήσουμε ουσιαστικές λύσεις.
Η Υγεία δεν είναι κόστος που πρέπει να περιοριστεί, ούτε πεδίο επιχειρηματικής κερδοφορίας. Είναι κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα του λαού.
Δεν θα συμβιβαστούμε με τη διαρκή υποβάθμιση, την υποστελέχωση και την εμπορευματοποίηση της δημόσιας περίθαλψης.
Η ΥΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ – ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ!